Doe normaal over voetbal
Home          Algemene voorwaarden        Links        Nieuwsbrief
Waarom ik over voetbal schrijf?

Ik ben opgegroeid op nog geen 5 minuten lopen van de velden van Rood-Wit'58. De vereniging die een (te) groot deel van mijn leven heeft bepaald en waar ik nog steeds heel graag kom. Al ben ik er lang niet zo vaak meer als in het verleden. Door schade en schande ben ik namelijk gaan beseffen dat voetbal ontzettend leuk, maar niet meer dan een geweldige hobby is.

De titel van mijn debuutroman 'Getrouwd met voetbal' sloeg dus niet alleen op het verhaal, maar ook op mezelf. Dat begon al toen ik van de basisschool naar de MAVO ging. Natuurlijk vond ik het hartstikke leuk om goede cijfers te halen en ik deed ook best wel het nodige aan mijn huiswerk. Als er tenminste niets op het voetbalveld te doen was, want dan gingen de boeken snel in de tas en dacht ik alleen nog maar aan voetbal en mijn club.

Toch lukte het me vrij eenvoudig om mijn diploma te behalen. Vooral omdat ik geen moment dacht over verder studeren, maar alleen aan werken en geen huiswerk meer. Op die manier kon ik namelijk nog wat meer tijd aan het voetballen besteden. Toen ik van school kwam en op zoek ging naar werk, kreeg ik de kans van mijn leven aangeboden. Namelijk een baan in een slijterij, inclusief een gratis slijtersopleiding.

Ik ging er echter niet op in, want ik zou dan 's zaterdags moeten werken en daar dacht ik geen seconde over. De zaterdag was immers voor het voetbal en mijn club en daar kwam niemand aan. Dom? Ja, oliedom. Ik heb er later ook heel veel spijt van gehad, maar gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer.

Toen ik een jaar of 30 geleden in het jeugdbestuur van mijn vereniging kwam, ging ik nog veel meer tijd aan het voetbal besteden dan ik al deed. Ik was vier avonden per week (alleen vrijdags niet) en de hele zaterdag bij de club. Plus dat ik thuis niets anders deed dan bellen (voor mijn club) en lezen over voetbal en alle voetbalprogramma's op tv kijken die er maar waren.

Natuurlijk was dat verre van ideaal voor mijn relatie en het voetbal heeft me dan ook zeker niet alleen maar plezier gebracht. Gelukkig is het nooit echt geŽscaleerd, maar ik ben op een gegeven moment wel over mijn leven na gaan denken. Dat was niet altijd eenvoudig en soms nogal heftig. Vooral omdat ik toen pas echt ging beseffen dat het voetbal maar bijzaak was en er veel belangrijkere dingen in mijn leven waren. Ik ging mijn grote hobby daardoor langzaam wat normaler behandelen en inmiddels ben ik volledig van mijn voetbalverslaving genezen.

Veel van wat ik hierboven beschreven heb, vindt u terug in mijn romans en verhalen. Waarom? Omdat ik hoop dat ik daarmee mensen aan het denken zet, waardoor ze niet dezelfde fouten maken die ik gemaakt heb.