Ons hondje was ons alles
Home             Bestellen             Reacties van lezers              Gratis hoofdstuk
Jacky, ons grote, kleine vriendinnetje

Vorige week stond mijn leven ineens totaal op zijn kop. Ons hondje Jacky ( 14 jaar ) bleek namelijk ongeneeslijk ziek te zijn. We hadden al wel gezien dat zij wat magerder werd, maar dachten dat dit door haar ouderdom kwam. Dit was volgens ons ook de reden dat ze wat minder zin in wandelen had en soms wat afwezig was.

Ze at echter tot een kleine veertien dagen geleden nog goed, dus maakten we ons geen echt grote zorgen. Plotseling kreeg ze echter moeite om haar eten binnen te houden. Daar had ze wel vaker last van, want ze was namelijk allergisch voor de nodige voedingsstoffen. We dachten/hoopten daarom dat het met een paar dagen wel minder zou worden. Het werd echter alleen maar erger.

Ondanks dat we het diertje op haar oude dag niet meer wilden plagen met allerlei onderzoeken (ze had namelijk al zo vreselijk veel meegemaakt), besloten we om toch maar contact met de dierenarts op te nemen. Jacky werd namelijk steeds zieker.

Nadat we de klachten hadden verteld, stelde men gelijk de juiste diagnose. Waarschijnlijk had het hondje het aan haar niertjes. Door bloed af te laten nemen, zouden we snel weten hoe erg haar toestand was. Dat hebben we dus gedaan en een half uurtje later kregen we het vreselijke bericht al.

Er was niets meer aan te doen. Het diertje zou zichzelf via haar nieren vergiftigen, steeds zieker worden en met enkele dagen (misschien een week) sterven.

Een vreselijke dreun, die nu, een week later, nog steeds in mijn hoofd nagalmt. Eerst wilde ik het niet geloven en dacht ik dat het wel mee zou vallen. Jacky kon immers ook nog best opknappen. We hadden namelijk al vaker gedacht dat zij niet lang meer zou leven. Misschien moesten we maar bij een andere dierenarts gaan vragen.

Na even ging ik echter beseffen dat ik niet ego´stisch mocht zijn. Het hondje was 14 jaar bij ons geweest en had in die tijd heel veel liefde en trouw gegeven. Daarom mochten we haar nu niet onnodig laten lijden. Dat had zij niet verdiend. Volledig in een roes besloot ik het dus met Jacky haar 'vrouwtje' eens te zijn. We moesten ons hondje, ons kindje, ons alles maar in laten slapen.

Ik heb me de laatste dagen vaak afgevraagd of ik me niet aanstel. Jacky was immers een hondje en geen mens. Ik kan mijn gevoel echter niet veranderen. Veertien jaar ben ik bijna dag en nacht met het diertje samen geweest. Zij voelde mijn stemming aan en begreep mij zonder woorden. Voor mij was ze meer dan een kind en na Teunet mijn allerliefste vriendinnetje. Wat een ander daar ook van mag denken en vinden.

Jacky bedankt voor alles. Het vrouwtje en ook ik zullen je nooit vergeten.